کمپ 9 عراق

جای همه تان خالی

tahha — Sun, 13 May 2012 20:07:31 GMT

سلام

از شهر رسول ا... بر شما عاشقان مشتاق حضور در سرزمین وحی عرض سلام دارم/ همین چند ساعت قبل در حرم شریف آقا نائب الزیارتتان بودم هرآنکه یادم آمد وهرکسی که التماس دعا داشت ونداشت را یاد کرده وبجایشان زیارت کردم.

دوستا(حقیقی ودنیای مجازی۰کلیه ی کسانی که بر گردنم حق داشتند )را نیز یاد کردم.دعایم کنید تا زیارتم وخدمتم مرضی درگاهش قرار گیرد.

دعوتنامه

tahha — Sat, 12 May 2012 07:22:00 GMT

سلام

خدای منان براین حقیر منت نهاده وبرای مدتی به آستانبوسی خویش واولیای خود به سرزمین وحی دعوت نموده اند.

نائب الزیاره امام وشهداوجمیع دوستان خواهم بود.

دعا کنید تاشرمنده الطافش نگردیم.

ورودیه واولین شب در اردوگاه (کمپ10)

tahha — Thu, 03 May 2012 23:42:12 GMT

ورودیه واولین شب در اردوگاه (10) 65/1/30

شاید آخرین نفری بودم که می بایست از اتوبوس پائین می آمدم ، هر سوار وپیاده شدن به اتوبوس برایم بسیار دشوار وبدون کمک غیر ممکن بود.اولین تجربه را در ««چوارته»»ی عراق کسب کردم،آنجائیکه می بایست هشت پله ی مرتفع یک منزل روستایی رابرای پاسخ به چند سوال بالا می رفتم و پس از جواب دادن برمی گشتم.بخاطر دارم در رفتن به بالا با مشکل حادی مواجه نشدم اما در پائین امدن از پله ها از پله ی پنچم یا چهارم خودم را به حیاط که مملو از آب باران شب گذشته بود پرت کردم،

پله ی اول اتوبوس را به هر زحمتی بود پائین آمدم عبارتهای «اسرع،اسرع وهذا شیخ ،هذاشیخ » مرا وادار کرد که از پله ی دوم اتوبوس خودم را به محوطه ی اردوگاه پرتاب کنم،بدلیل از کار افتادگی عصبهای پاها در آنها هیچ دردی حس نمی کردم.

گروهبان عراقی با عصبانیت از من می خواست که با سرعت خودم را ازاتوبوس دورکرده وبه وسط محوطه بروم.

تعدادی از دژبانها وسربازهاکه تونل مرگ ووحشت را تشکیل داده بودند وتمامی دوستان را به هر طریق ممکن زیر ضربات سنگین مشت ولگد وباتوم گرفته بودند با دیدن ما چند نفردندانشان به سنگ خورد زیراوضعیت وجراحت ما بگونه ای بود که امکان تنبیه را از آنها گرفته بود.

خستگی روح وجان واقعا بر 400نفر مان مستولی شده بودبه هرآسایشگاه چهل وهشت تا پنجاه نفر فرستادند،هشت آسایشگاه در قاطع دو کمپ 10 وجود داشت که باورود اسرای جدید این قاطع تکمیل شد.

برای رفتن به آسایشگاه باز آخرین نفر بودم،بکمک دستها وپاشنه پا هایم به حرکتم سرعت دادم اما حرکتم مورد قبول عراقی ها نبود.لذا به دوتا از بچه ها دستور دادند تا مرا کمک کنند.

محل اسقرارما مجروحین آسایشگاه چهاربود(بدلیل نزدیکی این آسایشگاه به سرویس بهداشتی)تعداد مجروحین موجود در این آسایشگاه سی الی سی وچند نفر بود ند.

آن شب را هرکی در جایی از آسایشگاه بدون امکانات (بر روی موزائیک های سرد)خوابیدندو خواب های فراوان دیدند.

بچه ها در ماهای اول اسارت بهنگام خواب معمولا خواب کس وکار خودرا می دیدند.

غروب روز 29/1/65

tahha — Wed, 25 Apr 2012 20:16:00 GMT

غروب روز 1/29/ 65

روز سخت وخشنی را دوستان پشت سر می گذاشتند،ما مجروحین آش ولاش کتک نخوردیم اما دوستان وهموطنان ما بیش از حد مورد آزار واذیت قرار گرفتند.

هرگاه این ابیات ((بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش زیک گوهرند و چو عضوی بدرد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار)) زیبای شیخ اجل سعدی شیرین سخن از روحمان رخت بربندد .آنروز روز بی غیرتی ماست.آنچه بر ما گذشت عذاب روحی بود نه درد رنج کابل و ...

ونباشد روزی که مصداق این شعر زیبای سعدی گردیم ((تو که از محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی))

همه ی عراقی های حاضر در محوطه ی دژبان مرکزی همه ی اسرا را زیر سخت ترین ضربات :کابل،شلنک ،باتوم ،مشت ولگد وبشت پا گرفته بودند.ما چند نفر جایی سالم برای ضربه زدن نداشتیم وگرنه ما نیز...

هرکه سوار اتوبوس می شد ضربات بی امانی را از دژبانها وسربازهای عراقی باید تحمل می کرد،یقینا این کتکها پیش نیاز کتکهای اردوگاه بود

تعداد اتوبوسهایی که دوستان سوار شدند برایم قابل شمارش نبود. ماچندنفرآخرین افراد ومن آخرین فرد باقی مانده بودم که بر روی زمین ولو شده بودم سر م را بالا گرفته وبه سرباز عراقی که داخل اتوبوس بود می نگریستم.بتنهایی قادر به هیچ کاری نبودم ،هموطنان خوبم بدون اجازه ی عراقی کاری نمی توانستندبکنند،سرباز عراقی هم که بی خیال قضیه بود.بعد از مدتی یک عراقی دستم را گرفت ومثل لاشه ی گوسفندی فربه بزور مرا بداخل اتوبوس کشاند.هنگامیکه مچم را گرفته بود متوجه وجود شئی در زیر آستینم شد،عینکم را آنجا جاسازی کرده بودم،یاد گرفتم عینک به زبان عربی «نَظّاره» می شود.

مرا در صندلی اول اتوبوس نشاندند.ما چند نفر لباس مرتبی نداشتیم تکه پارچه ای را که بدور کمر من باب ستر عورت بسته بودیم دردسرش زیاد بود.

خورشید روز 29 فروردین درسرزمین عراق ازفروغ می افتاد،شب بالا پوش تیره وتاریکش را کم کم برروی همگان می کشاند.

تشنگی ،خستگی،درد ضربات پی درپی 24ساعت گذشته ،گرسنگی وآشفتگی روحی خودش را بر اکثر اسرا داشت حاکم می کرد.سکوت مطلق وخاموشی رابخوبی حس می کردم.خیلی ها ناخواسته نرمک نرمک چرت می زدند بعضی ها بفکر فرو رفته بودند.جماعتی نا خودآگاه در 36 ساعت قبل از این سیر می کرند.

سکوت وخموشی وترس برسرنشینهای اتوبوسها حاکم بوداتوبوسهای حامل اسرا در شلوغی خیابانهای بغداد با بوقهای ممتدشان مارا به ناکجا آبادپیش می برد.مردم بغداد وقتی متوجه کاروان اسرا می شدند هلهله وشادی ولزکه شان گوش زمین وزمان را کر می کرد.

کپر نشینهای بغداد را پشت سر کذاشتیم.چشمانم را به انتهای نا مشخص جاده دوخته بودم چز تاریکی شب چیزی به چشم نمی خور د،دو سرباز عراقی وراننده گرم صحبت بودند.بچه ها از فرط خستگی بخواب عمیقی فرو رفته بودند. دهه ی اول ماه قمری(شعبان)بود ماه چهره ی زیبایش را برخ همگان می کشید خبر از مولود نیمه ماهش میداد.کاروانی شتر وشردارانش را لحظه ای دید م.ناخواسته ذهنم به غروب روز دهم محرم سال 61 هجری پروازکرد،خدای من چه شد که عزیز زهرا را سر بریدند ،چرا اهل بیت عصمت وطهارت را به اسیری گرفتند،چرا گوشواره از گوش دردانه ی امام شهید برکشیدند،انشگت امام را... .

نمی دانم به کجا می بردند اما با وسیله وبسرعت می رفتیم،مرد وجوان بودیم ودر مقابل کتک مقاوم ،کودک سه ساله در بین ما نبو د، انگشتر وساعت وپولهامان را بااشاره ی دست گرفتند.سرهای شهدامان را بر روی نیزه درمقابلمان بحرکت درنیاوردند.آفتاب سوزناک عراق در بین راه بروجود خسته مان نتابید.هیچکداممان را برمرکب لخت ننشاندند وبردست وپاهامان غل وزنجیر نبستند.

به وال... جای قیاس نیست،قطره ی ناچیز وبی ارزش که با دریای پاک ونزیه یکی نیست .

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسن و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین

شام عریبان آقام امام حسین (ع) وحرکت کاروان اسرا را در ذهنم مرور می کردم که چشمم به تابلوی کنار جاده افتاد که بر رویش نوشته شده بود«الرمادی» اتوبوسها میدانی را دورزدند وپیش رفتند ،سرباز عراقی ساختمانهای دوطبقه ای را که تمامی چراغهای داخل اتاقهاش روشن بود نشان داد وگفت:هذا«قفسکم»»فهمیدم رسیدیم. بدلیل ترمزها ی پی درپی وبوقهای ممتدی که رانندگان عرب می زنند تمامی بچه ها بیدارشدند.و... .

ادامه ی روز 65/1/29

tahha — Fri, 20 Apr 2012 23:32:17 GMT

ادامه ی روز 65/1/29

بچه ها روز سخت وطاقت فرسایی را در دژبان مرکزی گذراندند.

حدود ظهر بود که بجز ما 9 یا 10 نفر که جراحتمان شدید بود تمامی بچه ها را از دژبان مرکزی بیرون بردند،بعد از گذشت چند ساعت اسرا را در حالی که خسته وکوفته شده بودند،آوردند.

قریب چهار ساعت این عزیزان را سوار برآیفا هایی(کامیونهای نظامی) که چادرشان را برداشته بودندسوار کرده و در خیابانهای بغداد چرخانده بودند که در طول آن مدت مورد تحقیر وتوهین وبعضا این عزیزان را مردم بغداد با تخم مرغ وگوجه و... مورد ضرب وشتم قرار داده بودند.

بچه ها علاوه بر خستگی جسم از لحاظ روحی خیلی زیاد کسل شده بودند.

روزهای نخست اسارت سخت ترین روزهای زندگی هر اسیرمی باشد،زیرا اسیر با محیط ومسائلی مواجه می شود که هیچگاه در عالم خیال خود هم تصور نکرده زیرا انسان از محیطی که خود کننده وتصمیم گیرنده ی تمامی خواسته هایش بوده

قدم در فضایی می گذارد که هیچگونه حق انتخاب واعتراضی ندارد.

نگرانی از آینده وبیخبری از خانه وکاشانه ،جراحت و... تماما محیط روحی نا امنی را برای اسیر فراهم می کند.مگر انسانهایی چون من می تواند عاطفه ،احساس وعلقه های خانوادگی را کنار بگذارد،

در سکوت حاکم بر فضای دژبان مرکزی به گذشته نچندان دور م می اندیشیدم،نمایشنامه ای را بمناسبت گرامیداشت 22 بهمن با همکاران فرهنگی اجرا کردیم که بنده نقش اسیری را ایفا میکردم شهید خانکلابی نقش بسیجی را بازی می کرد که به شهادت رسیدند.چه تقدیری! کاش من هم ... .

ماچند نفری که درسلولی بودیم اگر مونتاژمی کردند سه نفر سالم از کار در می آمدیم!!

مدت چند ساعتی که دوستان ما را به شهر بغداد برده بودند ما نیز از اذیت وآزار روحی بی نسیب نماندیم زیرا دو باند بزرگ را در مقابل درب ترده ای سلولمان گذاشتن که نخواسته مجبور به شنیدن آهنگهای تند عربی بودیم.

من وحجت بدلیل ناراحتی که درقسمت سر داشتیم از همه بیشتر آسیب پذیر بودیم .

عصر همه بچه هارا به حیاط دژبان مرکزی انتقال دادند .بعد از تنبیه های فراوان دسته جمعی سوار بر اتوبوسهای نظامی(نیسان دیزل)شدیم،باز من آخرین نفر بودم وشنیدن عبارت «هذا شیخ،هذاشیخ» بطورمکرر به گوشم می خورد.

پای رکاب اتوبوس در حالی که سرم را بالا گرفته بودم منتظرکمک هموطن یا دشمن بودم.هموطن نیاز به فرمان عراقی داشت ودشمن نیزبی خیال من.در نهایت گروهبان عراقی مچ دستم را گرفت ومرا بالا کشید.درحالیکه مچم را گرفته بود متوجه عینکم که در زیر آستین مخفی کرده بودم شد،پرسید چیست با اشاره فهماندم وآموختم که به عینک نظاره می گویند.

تا از پادگان بیرون شدیم شب تاریکی خود را بر روز 29/1/65 حاکم کرده بود.

ما چند نفر

tahha — Wed, 18 Apr 2012 23:42:00 GMT

ما چند نفر

اسارت از استخبارات آن روی خود را به رخ بچه ها نشان میداد،خیلی از برو بچه ها بمحض ورود به این مکان با مشت ولگد ،پشت پا ،باتوم ،کابل وشلنک های عراقی مواجه وپذیرایی می شدند.

ورودیّه ی زیبایی در مقابل ما قرار داشت،هیچ کدام از ما چند نفر را تنبیه نکردند،زیرا تمامی ما سخت مجروح ودربداغان بودیم.

شکل وشمایلم دیدنی شده بود ریش بلند وموهای تراشیده قسمت بالای سرجهت انجام عمل جراحی و باند پیچی کردن سرم

موجب شده بود که همگان فکر کنند من روحانی هستم به هر جایی که برای اولین بار وارد می شدم تمامی عراقی ها انگشتان اشاره ی خود را بسمت من می گرفتند ومی گفتند:«هذا شیخ،هذاشیخ »واقعا مورد عنایت خداوند متعال قرارگرفتم زیرا بدلیل مجروحیت سختی که بر من وارد شده بود عراقی ها مرا مورد تنبیه قرار نداند.

فضای اتاقی که ما چند نفر درونش بودیم بسیار بزرگ بود .

نیمه های شب نیرو های نظامی اسیر شده در مناطق سومار،شرهانی ،تپه انگشتی و... را به استخبارات آورده با وضع بسیار بدی ضمن اینکه مورد ضرب وشتم سنگین قرار می دادندآنها را وادار به درآوردن تمامی لباسهایشان کرده وپس از کتک زدن مفصل با لباس زیری که بتن داشتند درون سالنی که بودیم می فرستادند. دل هر انسان قصی القلبی از این همه بیرحمی ها کباب می شدواشک در چشمان وبغض در گلو حبس می شد.

24 ساعت سخت وطاقت فرسایی را پشت سر گذاشتیم.

عصر همانروز همه مارا به دژبان مرکزی انتقال دادند.

دژبان مرکزی دارای حیاط بزرگی وسلولهای 2*2 که درون هریک از این اتاقها 20 نفر از اسرا جا داده شده بود.

تمامی اسرایی که بامن درسلول بودندجز ءسخترین مجروحین بودند:

دو نفراز آنها است خوانهای پاهایشان دچار شکستکی کامل شده بودوبه همین علت آنهارا با پتو جابجا می کردند.

یکی دو نفر یکی از چشمانشان بدلیل اصابت تیر یاترکش از حدقه درآمده بودو...

دونفر بدلیل اصابت تیر به معده وخونریزی داخلی هنوز دولا دولا راه می رفتند.

ما چند نفر هم که از ناحیه ی سرمورد اصابت تیر ویا ترکش قرار گرفته بودیم و...

ورود به اسخبارات

tahha — Wed, 18 Apr 2012 06:52:00 GMT

65/1/29

عصر روز 65/1/28 من،حجت،کریم و چند نفر دیگر از بچه هارا برای معایناتی از اتاق بیرون بردند (در طی ده روزی که دراین بیمارستان زندانی بودیم مارا یک بار بمدت نیم ساعت جهت هوا خوری به حیاط آوردند)دیدن آفتاب برایم بسیار لذت بخش وجالب بود.

مرا بر روی ویلچری نشانده بودند ویکی از دوستان که خود مجروح بود ویلچر را بحرکت در می آورد.

هنگام برگشت از معاینات حس ششمم به من می گفت که آخرین لحظات حضور در بیمارستان را دارم می گذرانم.در محوطه ی حیاط بیمارستان درختهای توت تنومندی وجود داشت که پراز توتهای رسیده بود،ناخودآگاه هوس توت کردم ،اما

گویا آنها سهم گنجشگهای آزاد بودند.

« حاظم» درجه دار تند خو وعقده ای که پرستار شاغل در آن بیمارستان بود با تند خویی وعصبانیت به ما گفت :یا ا... دشداشه هایتان را دربیاورید ،سپس به هریک از ماها تکه پارجه ای دادتا دور کم مان ببندیم.خیلی از دوستان فقط زیر پوشی بتن داشتند!!

ساعاتی بعد من بهمراه کریم ، محمد جواد(مشهد)، رضایی (کرمانشاه) ،حجت از ازنا و... را بر ماشینی شبیه نیسان وانتهای خودمان که دقیقا حکم یک سلول متحرک را داشت سوار کردند(سوار شدن من و حجت مصیبت بود زیرا قادر به سرپا

ایستادن وراه رفتن نبودیم )نمی دانم چطور به داخل این وسیله ی نقلیه رفتیم.

اتاقک تاریک ِتاریک بود کسی کسی را نمی دید،تمامی ما همانند چقندر بر روی هم افتاده بودیم ،دربرخوردهایی که یچه ها بدلیل سرعت زیاد وحرکتهای مارپیج اتوموبیل بین دوستان پیش میآمد داد وفریادمان گوش فلک را کر کرده بود.

سرعت ماشین خیلی زیاد بود وبدلیل عدم کنترل ما معمولا بر روی همدیگر می افتادیم که موجب افزایش درد وناراحتی همدیگر می شدیم.

مدتی را درآن نیمه شب درخیا بانهای بغداد دور زدیم ،هوا بسیار خوب بود.

توقف،انداختن زنجیر مقابل درب ورودی حکایت از رسیدن به جایی می کرد.

حجت ومن بسختی از ماشینی که ارتفاعش تا زمین بیش از نیم متر بود پیاده شدیم ،ما دو نفر بناچار خود را بر روی آسفالت محوطه پرتاب کردیم.

از یکی دو پله ی موجود خود را بالا کشیدیم

محل جدیدما «استخبارات» نام داشت که معمول بچه ها با عنوان«ساواک » می شناختند وهمین عنوان را بکار می بردند.

و...

کمى بامن ازتارىخ...

tahha — Mon, 09 Apr 2012 07:18:00 GMT

کمی با من از تاریخ 11/1/65

حد فاصل سلیمانیه تا بغداد درخاطرم نمانده، مارا به بیمارستان نظامی بردند.

ازدحام خانواده های نظامی در مقابل درب بیمارستان توجه مرا بخود جلب کرد که کس وکار نیروهای مجروح و... در بیرون از بیمارستان الّاف بودند.

پنچ نفر ازما داخل اتاقی به مساحت تقریبی بیست مترمربع جای داده بودند ،دیگر بچه نیز مانند ما در دو اتاق دیگر تقسیم بندی شده بودند.در هراتاق یک نفرکه می توانست بطور کامل یا نصفه نیمه سرپا بایستد بود کلیّه کارهای دیگران را انجام می داد.

نورالدین رضایی روحانی بزرگواراهل قائم شهر با توجه به اینکه سخت مجروح بود تمامی کار های دوستان اتاق مارا انجام می داد.

علی حضرتی اهل بجنورد(ایشان دانش اموز سوم راهنمایی بودند) نوجوان شادابی که در عنفوان جوانی بزرگ ومردی شده بود.مسئول یکی دیگراز اتاقها بودند

محمد جواد ازمشهد مقدس سربازی بودند ایشان نیز در حالیکه جراحت زیادی داستند مسئول انجام کارهای اتاق دیگری بودند.

بچه ها فوری باهم انس گرفتند وهرکدام از بچه ها درد خودش رافراموش کرده بود به فکر درد وجراحت دیگران بود.

اتاقهایی که در آنها محبوس بودیم جز درب.پنجره ای بسیار کوچک(25سانتی متر در25سانتی متر)در منتهی الیه دیوارقرار داشت،که درطول روز نور خورشید را نمی دیدیم.

بدترین اتفاق:

سربازان عراقی مجروحی رادر حالیکه بر روی پتویی گذاشته بودندبه اتاق ما آوردنددوسرباز عراقی درحالیکه تصمیم داشتند ایشان را زمین بگذارند،پتو از دستانشان در رفت واین جوان رشید که درحالت کما بود با سر محکم به زمین خورد.

تمامی بچه ها ازاین اتفاق متاثرومتاسف شدیم وهیچ کاری هم نمی توانستیم انجام دهیم.نفسهای عمیق وسریع این عزیز گمانم هیچگاه از ذهنم دور نمی شود.

گویا اسم این عزیز محسن بود.

هرکدام از بچه ها را که پزشک ترخیص می کرد به استخبارات واز آنجا به اردوگاه منتقل می کردند. (البته لباس دشداشه ی تحویلی بیمارستان را می گرفتند وتکه پارچه ای جهت بستنن بدور کمرمی دادند)!!واین خود مصیبتی بود عجیب برای من وامثال من زیرا ما راه نمی توانستیم برویم ناچارا با کمک دستها وپاهابر روی زمین می خزیدیم.

توخود حدیث مفصل خوان از این مجمل.

کمی بامن از تاریخ 11/1/65

tahha — Sat, 07 Apr 2012 16:34:00 GMT

کمی با من (از 65/1/11)

شب تاریکی بیش از حد خودرا داشت بر روی ارتفاعات کردستان عراق پهن می کرد ،ابرهای بهم فشرده وتو درتو همانند موهای آشفته ومجعد دخترک های معصومی که مدتها حمام نرفته بودند برروی سر بچه ها خود نمایی می کردند.

شهید بزرگوار احیا محمد خانکلابی (مربی پرورشی) وشهید زنده دل وغلام رضا خطیب(جانباز) ومن در یک سنگر بودیم،سرما وزوزها ی باد اول بهار کردستان عراق داشت آخرین تلاشهایش رابرای سرما دادن ما میکرد.

نماز مغرب وعشا را با تمامی ساز وبرگ نظامی اقامه کردیم.پیشرو گردانمان شیری می غریدوبی باک گام بر می داشت،

خدایش بیامرزد شهید محمود کاوه را رهبرم فرموده اند: محمود زمان انقلاب شاگرد ما بود اماحالا استاد ما شد

چند ساعتی را در دل تاریکی .کوههای سربآسمان کشیده ی عراق پیش رفتیم،

گردان بستون بدون کمترین صدا رودخانه ها وارتفاعات را طی کرد.ناگهان صدای شلیک انواع واقسام گلوله ها بگوش رسید،زمین گیر شده،مکثی ویا علی گفته پیش رفتیم،

ازدوستان جدا شده بودم ،من وشهید زنده دل ومعاون یکی از گردانها بهم رسیدیم خط آتشی تشکیل دادیم،یکی از بچه ها شهید زنده دل را به کمک طلبید،رفتند،دیگری راهم دیگرندیدم.

بوضوح سربازان عراقی را در تاریکی شب می دیدم،تفنگم از کار افتاده بود. ترکشی به سرم اصابت کرد ودر کف سنگر دراز به دراز افتادم خواجه نوری از بچه های تهران دانشچوی دانشگاه فردوسی را با سروصورت خونی دیدم،اسلحه ام را به او داده تا ببرد.

خدا بود ومن وعراقی ها ،خلاصه دستانم را از پشت با سیم تلفن از سه قسمت بستند.

عراقی گفت :یاا.. قُم امشی(بلند شو،راه برو) کم وبیش عربی یاد داشتم،گفتم انی مشلول،ریشم انبوه وبلند بود از ریشم گرفتند وکشان کشان حدفاصل سنگرم تا سنگرشان(15متر)از زمین کشیدند.

باران شدیدی شروع به باریدن کرد گویی از آسمان سیل می آمد.سرما بر وچودم بدجوری حاکم شده بود.با شکم بر روی زمین ولو شده بودم،سرم داشت از شدت درد می ترکید،جابجایی ترکش رادردرون سرحس میکردم گویی تمامی اضافه وزنم به سرم منقل شده . ازشدت دردی که در سرحس می کردم محکم سر را بر زمین می کوبیدم تا شاید جان به جان آفرین تسلیم کنم.

تقریبا ساعت یک بامداد روز 65/1/11اسیرم کردند، تا عصر همانروز در ارتفاعات نگه داشتم.دراین فاصله ی زمانی متوجه شده بودم که پاهایم از کار افتاده وقادر به راه رفتن نمی باشم.

فرماده گروه مستقر(ستوان)در آن ارتفاعات معلم ورزش بود،وقتی فهمید من معلم هستم پرسید به اجبارآوردنت .من ومحسن رهنما(دانشجوی تربت معلم (از اهالی شیروان) که هردو پایش تیر خورده بود باهم اسیر شده بودیم.

قبل ازاسارت،اسلحه ام رابه شهیدخواجه نوری(اهل تهران،دانشجوی دانشگاه فردوسی دادم تا بدست دشمن نیفتد.(ایشان در عملیات کربلای چهار یا پنچ شهید شدند)

درد سروبستن دستها با سیم تلفن ازسه جا ریزش باران وسرمای حاصل ازخیس شدن بدنم داشت مرا ازپا درمی آورد.

خونریزی فراوان موجب تشنگی بیش از حدم شده بود،در قبالدرخواست آب ،مقداری آب گل آلود باران به من دادندکه با ولع هرچه تمامترتماما نوشیدم.

ستوان عراقی گفت یکی از ایرانی ها که دو دندان (پیشین)ندارد کشته شده است فخیلی اسرار کردم تا ایشان را به من نشان دهند اما سودی نداشت .شهید عزیز خانکلابی دو دندان پیشینش مصنوعی بود.

درروستای چووارته مرا به اتاقی برای بازجویی بردند،لباسهایم گلی و خیس خیس بود،عراقی هامبلی برای افسر ارشدشان گذاشته بودند

به عمد برای اینکه مبل را گلی وخیس کنم سعی کرم تا بر روی آن بنشیم که با چند سیلی محکم مواجه شدم.

عینک،ساعت وپولهایم را گرفته بودند اما آنچه برایم مهم بود عینکم بود که الحمدا... گرفتم.

عصر روز 12/1/65 مرا به بیمارستان شهر سلیمانیه منتقل کردند

و...

انا لله انا ...

tahha — Fri, 06 Apr 2012 00:28:00 GMT

سلام:

خداوند ما را در تمامی لحظات آزمایش می کند.

سرور بزرگوارم "آزاده" جناب آقای ابولقاسم عیسی مراد««اخ الشهید» مطلع شدیم که ابوی گرانقدر تان دعوت حق را لبیک گفته وبدیدار عزیز دلبندشان فرزند شهیدشان شتافتند.

مصیبت وارده را بر شما وبیت محترم عیسی مراد که از خانواده های معزز شهدا می باشند تسلیت عرض نموده وبرای والد/وواده ی محترمتان رحمت بیکران وبرای شما صبر جزیل را خواستاریم.

دوستان اردوگاه ۹ عراق